Filmowe gwiazdy

Jack Nocholson to jeden z najbardziej charakterystycznych aktorów Hollywood – rozpoznawalny, demoniczny uśmiech oraz wysokie czoło i przenikliwe spojrzenie. W dużej mierze to właśnie te cechy jego wyglądu zadecydowały o jego popularności, a w połączeniu ze znakomitą grą aktorską, wyniosły Nicholsona na piedestały filmu światowego. Sława rozpoczęła się na dobrą sprawę w 1969 roku, kiedy to zagrał w “Swobodnym Jeźdźcu” i został nominowany do Oscara. Potem mógł już wybierać w znakomitych ofertach, a o tym, że ich nie brakowało, niech świadczy odrzucenie oferty zagrania w wielkich dziełach kinematografii, czyli “Czasie apokalipsy” oraz “Ojcu Chrzestnym”. Nie były mu one potrzebne, co udowodnił w “Chinatown” oraz “Locie nad kukułczym gniazdem”, gdzie zagrał fenomenalne role, a za drugi film otrzymał upragnionego Oscara. Potem były jeszcze fenomenalne role w tak wielkich produkcjach jak “Czułe Słówka”, “Ludzie Honoru” czy “Lepiej być nie może”. Znany z tego, że potrafi zagrać w ambitnych filmach, ale z drugiej strony nie odtrąca komercyjnych produkcji, które potrafi zamienić w naprawę świetne kino. Ikona i żywa legenda Hollywood, wciąż aktywna na rynku filmowym.

Aktorzy komediowi zazwyczaj nie są aż tak popularni jak gwiazdy, grający filmach akcji, dramatach czy filmach gangsterskich. Jednym z wyjątków jest bardzo dobrze znany na całym świecie Jim Carrey, który rolami w wielu naprawdę udanych komediach, zyskał sobie rozgłos i szacunek wśród miłośników kina. Carrey jest niesamowicie ekscentrycznym i kreatywnym komikiem, który potrafi bawić ludzi do łez. Jego zdolności aktorskie, połączone z mimiką twarzy i świetną modulacją głosu, czynią z niego aktora pierwszorzędnego. Wielką popularność przysporzyła mu rola w “Masce” w 1994 roku, gdzie otrzymał główną rolę. Okazało się, że był to strzał w dziesiątkę, a Carrey wypłynął na szerokie wody. Kolejne role w takich komediach jak “Ace Ventura: Psi Detektyw”, “Głupi i Głupszy” oraz “Ace Ventura: Zew Natury”, utwierdziły w przekonaniu o jego nieprzeciętnych zdolnościach aktorskich. Carrey wystąpił także w nieco bardziej ambitnych produkcjach, jak “Truman Show”, który uznawany jest za jego najlepszy film, “Człowiek z księżyca” czy “Zakochany bez pamięci”.

“Lepiej późno niż później” to film w nieco innej konwencji od tych, z jakich znamy Nicholsona. Któż by się bowiem spodziewał, że zagra on główną rolę w komedii romantycznej? W nawale tego typu produkcji spodziewać się można było słabizny, a tymczasem jest wprost przeciwnie. Film z 2003 roku to naprawdę dobre kino, a duet staruszka-podrywacza oraz niezwykle urokliwej, wciąż pięknej starzejącej się pani, jest jak najbardziej do wytrzymania. W głównych rolach występują Diane Keaton oraz Jack Nicholson, którzy wzajemnie przeżywają różnorakie perturbacje miłosne. Mimo podeszłego wieku chcą pokazać, że wielka miłość może przyjść nawet tak późno i być nie mniejsza od tych, jakie przeżywają młodzi ludzie. O względy pięknej Erici zabiega także Julian (w tej roli Keanu Reeves) – młody lekarz Harry’ego. Film jest bardzo lekki i przyjemny, może być potraktowany jako zapychacz czasu, ale na pewno umili te dwie godziny każdemu. Jack Nicholson wciąż w formie i mimo, że nie jest to tak przebojowa rola jak kilka poprzednich, to wciąż zaskakuje swoim wielkim kunsztem.

Oto film, który najprawdopodobniej jest największym osiągnięciem jacka Nicholsona. Adaptacja powieści Kena Keseya w reżyserii Czecha Milosa Formana, to w ogóle film, który uważany jest za jeden z najlepszych w historii kina. przejmująca opowieść o amerykańskim szpitalu psychiatrycznym, w którym pacjenci ulegają naciskom złowrogiej pielęgniarki. Nieco wolności i nadzieję na wyleczenie, przywraca im migający się od więzienia, zupełnie zdrowy Randall McMurphy, który swoim stylem bycia złości pielęgniarkę. Jest człowiekiem, który w żaden sposób nie ulega jej naciskom i sprzeciwia jej się bez strachu, jak faktycznie może się to dla niego skończyć. “Lot nad kukułczym gniazdem” to historia walki o lepsze traktowanie ludzi, a także swoisty sprzeciw wobec systemowi totalitarnemu, który w tych czasach zaczynał zalewać świat. Jack Nicholson jest tak ekspresywny w swojej roli, że widz nie może wyjść z wrażenia. Nie ma wątpliwości, że jest on głównym atutem tego filmu i liczne zachwyty są w pełni uzasadnione. Zresztą dowodem wielkości tego filmu jest aż pięc Oscarów, w tym oczywiście nagroda za najlepszego aktora pierwszoplanowego dla Nicholsona.

Stanley Kubrick to reżyser już nieżyjący, ale jeszcze za życia uznany za jednego z najwybitniejszych w historii. Swoje sukcesy osiągał przede wszystkim ciężką pracą i nie inaczej było w momencie kręcenia ekranizacji powieści Stephena Kinga, czyli “Lśnienia”. Film opowiada losy rodziny Torrance’ów, którzy na zimę przeprowadzają się do wielkiego hotelu, w celu pilnowania go. Głowa rodziny – Jack, ma nadzieję odnaleźć swoją pisarską wenę. jak się jednak okazuje, przytłaczająca atmosfera wielkiego budynku, odcięcie od cywilizacji i duchy przeszłości, nie pozwolą na spędzenie spokojnej zimy. Zdrowie psychiczne Jacka ulega bowiem pogorszeniu, a żona i syn czują się coraz bardziej zagrożeni. Głównym atutem filmu jest jego atmosfera – fantastyczne poczucie odosobnienia i hotel pełniący niejako rolę klatki. Do tego dochodzą niepokojące głosy z przeszłości, które stają twarzą w twarz z głównym bohaterem. To z pewnością jedna z najlepszych kreacji Jacka Nicholsona, który w tym filmie pokazuje swój prawdziwy kunszt aktorski. Film można oglądać dziesiątki razy i za każdym razem będzie robił na widzu takie samo wrażenie.